Okres przed 1874 r.

Najstarszy wodociąg w Raciborzu wzmiankowany jest w dokumencie księcia opolsko-raciborskiego Władysława z 14.04.1258. Był to akwedukt biegnący od wsi Studzienna, przez środek miasta, aż do klasztoru braci dominikanów pod wezwaniem Św. Jakuba. Nie był to wodociąg w dzisiejszym rozumieniu, lecz sądząc z łacińskiego znaczenia tego słowa – zapewne zwykły rów z wodą. Jest to pierwszy na Górnym Śląsku wodociąg potwierdzony w dokumentach źródłowych.1) Do roku 1874 zaopatrzenie Raciborza następowało z ujęć źródlanych oraz potoków zlokalizowanych w mieście lub jego okolicy. Najwaźniejsze bodaj ujęcie znajdowało się w Oborze. Stąd wodę sprowadzano rurociągami drewnianymi o długości ok 4100 mb i średnicy 100 mm. Różnica poziomów między Oborą a Raciborzem wynosiła 38,5 m więc woda płynęła dzieki grawitacji. Najpierw trafiała na zamek i do browaru. W późniejszym czasie również do lewobrzeżnego Raciborza na rynek i w dalsze rejony miasta. Poza ujęciem źródlanym, istniało ujęcie na potoku Psina, które składało się z 8-miu cystern głównych i 6-ciu bocznych. Cysterny były z marmuru i drewna o głębokości 3-ch stóp. Wodę z cystern tłoczono do przewodów za pomocą pomp.2)